Jastrowé żëczbë òd prôcowników wejrowsczégò mùzeùm
Òdemkłë sã szerok wierzeje niebny krëjamnotë.
Wszedł Nen, co sóm je Miłotą.
Przëszedł do naji w biél òblokłi,
z wëcygniãtą rãką i pëtanim:
Wierził jes a czekôł?
Christus zmartwëchwstôł! Pò prôwdze!
Żëczimë wama zbicégò grôpë z pòstnym żurã! Wek beczkã ze sledzama! Skrzëpczi ze scanë! Kartë na stół! Wszëtczé panewczi niech le òblëmią sã tłëstim szmôłtã, a zwãczą zwònë i zwónczi! Do tegò bãblowaniô, fùl wãbórków jastrowi wòdë, tłëstégò zajca, jôjków farwnëch skòpicą, brzózków i jałówców na òstrégò dëgùsa!
Nôbëlniészich Jastrów!
Prôcownicë Mùzeùm Kaszëbskò-Pòmòrsczi Pismieniznë i Mùzyczi w Wejrowie
